Mae bob amser yn hynod boenus pan fyddwn yn colli rhywun sy’n agos atom, boed hynny’n farwolaeth o achosion naturiol neu’n golled sydyn, ond yn aml gall profedigaeth hunanladdiad fod yn fwy cymhleth gan ei fod yn haenog o emosiynau a heriau llethol. Mae effaith hunanladdiad yn unigryw o bersonol ond gellir ei deimlo ymhell ac agos ar draws cymuned hefyd. Yn aml mae yna deimlad o gyfrifoldeb personol, er ei fod yn anghyfiawn fel arfer, ac mae goroeswyr yn cael trafferth gydag euogrwydd, yn aml yn ailchwarae digwyddiadau ac yn meddwl tybed a allent fod wedi atal y farwolaeth mewn unrhyw ffordd. Mae’n debygol y bydd cyfnodau dwys o dristwch a dryswch, gan ofyn dro ar ôl tro i’n hunain “Beth os…” neu “Os mai dim ond…” wrth i ni chwilio am ystyr mewn cwestiynau na ellir eu hateb. Mae’n bosibl y byddwn yn teimlo ein bod wedi’n gadael neu’n grac tuag at y person a fu farw, gan feddwl tybed pam ei fod yn ‘dewis' gwneud hyn, ac ynghyd â hunan-feio rydym yn aml yn mynd yn grac ynghylch gwasanaethau iechyd meddwl, dynameg teulu, a phwysau cymdeithasol yr ydym yn eu gweld fel rhan o’r achos.